زاغ بور، پرنده ملی ایران

0

زاغ بور یا زاغ کویری (نام علمی: Podoces Pleskei) پرندهای از خانواده کلاغیان است. این پرنده تفاوت های زیادی با دیگر خویشاوندانش یعنی کلاغ ها و زاغ ها دارد؛ از جمله زمین زی بودن به طوری که حتی در هنگام احساس خطر نیز دویدن را به پرواز ترجیح می دهد، داشتن صدای خوش و رنگ نخودی مایل به قهوه ای.

زاغ بور تنها در مناطق بیابانی و نیمه بیابانی شرق و جنوب شرق ایران زندگی می کند و تنها پرنده بومی انحصاری (اندمیک) ایران است. در سال های اخیر در غرب افغانستان هم گزارش شده اما بومی بودنش محل تردید است.

ویژگی های جسمی

زاغ بور 24 سانتی متر طول دارد. دم و منقارش سیاه، منقارش بلند با اندکی خمیدگی رو به پایین است. رنگ پر و بال نخودی مایل به قهوه ای است، صورت کمرنگ تر و از قاعده منقار تا چشم ها لکه سیاه رگه مانند و نیز لکه سیاه بزرگی در بالای سینه اش دیده می شود. بال ها پهن با دو نوار سفید که در پرواز مشخص می شوند. پاهای آن بلند و سیاه است و برای دویدن در بیابان تکامل یافته است. در واقع بیشتر به هدهد و چکاوک هدهدی شبیه است تا زاغ ها و کلاغ ها.

زیستگاه و بوم شناسی

زاغ بور در مناطق بیابانی و نیمه بیابانی و استپ ها زندگی می کند. زاغ بور در کویر لوت و نخلستان روستای دهسلم دیده می شود برای زندگی در زیستگاه خود سازگاری هایی یافته است.

این پرنده وابستگی زیادی به گیاه بوته ای قیچ دارد و لانه خود را بر روی قیچ می سازد. حشره خوار و دانه خوار است. در اردیبهشت 4 تا 6 تخم می گذارد. پرنده ماده بر روی تخم می خوابد و پرنده نر برای او غذا می آورد. نر و ماده هر دو در بزرگ کردن جوجه ها مشارکت دارند. جوجه ها بعد از 17 تا 19 روز از تخم بیرون می آیند. زاغ بور تک همسر است و تمام طول سال را در کنار جفت خود می ماند، قلمروطلب است و به ذخیره سازی غذا در زیر خاک اقدام می کند. معمولا ترس زیادی از انسان ندارد ولی فاصله ایمنی را رعایت می کند.

این پرنده تفاوت های زیادی با دیگر خویشاوندان خود یعنی کلاغ ها و زاغ ها دارد که از آن جمله می توان به زمین زی بودن آن اشاره کرد به طوری که حتی در هنگام احساس خطر نیز دویدن را به پرواز ترجیح می دهد. داشتن صدای خوش و رنگ نخودی مایل به قهوه ای نیز از دیگر ویژگی های آن است.

زاغ بور پرنده ای است که خود را کاملا با وضعیت بیابان وفق داده به طوری که به جز مناطق بیابانی در جای دیگری دیده نمی شود. پرنده شناسان آن را گونه ای بومی به شمار آورده و لقب «پرنده ملی ایران» را به آن نسبت داده اند.

پاهای بلند و قوی این پرنده برای دویدن تند و چابک میان ناهمواری ها و بوته زارها و نوک بلند و خمیده ی آن برای کندن و کاویدن زمین مناسب است. با آنکه این پرنده می تواند پرواز کند اما کم پرواز است و بیشتر ترجیح می دهد روی زمین بدود.

این پرنده حشره خوار و دانه خوار است و وابستگی زیادی به گیاه بوته ای قیچ دارد و لانه خود را بر روی قیچ می سازد. زاغ بور قلمروطلب است و به ذخیره سازی غذا در زیر خاک اقدام می کند. معمولا ترس زیادی از انسان ندارد اما فاصله ایمنی را رعایت می کند.

اشتراک:

درباره نویسنده

نظر خود را بیان کنید